دلم خاطرش را ولی همچنان گشته مست

شب است شراب است و درد و غم بیکسی

نگاه است و هجر است و دل طالب دلبر است

دل  و  سوزش  و آتش  خواستن  شعله ور

چه می شد اگر می شدش این چنین دل نبست

اگر  باده و  ساغر  و  ساز و مستی نبود

مگر می شد اینگونه در انتظارش نشست

مگر او  شرار  نگاهش به ناگه چه کرد؟

که شیرازه جان به یکباره از هم گسست

قرارو تحمل  کجا  و صبوری  کجاست؟

مگر جز صبوری مرا ای غزل چاره هست؟

بت و دلبر و شاهد و ساقی و وصل یار؟

چه می خواهد از من خدا این دل بت پرست؟

فنای من است و فغانم خدا ظلم او

تو گویی جفارا به لذت کنون داده دست

دریغ از نگاهش دمی آتشی شعله ای

دلم گشته از سوز اما چو آذر گشست

فراق است و تنهایی و باز اشک و نفس

دگر داده دل تاب و صبرو قرارش زدست

شب است و نماز و نیاز و غم و دلبری

مه و اختر و آسمان و زمین در تب است

نه آغوش یار و نه وصل و نه مهر و نه ناز

دلم دل به خونخوار دلدادگان داده است

شب است و شقایق دل لاله را پاره کرد

مگر عاشقی بینواتر ز آلاله هست؟

                                                        مژگان خسروی ( لاله سرخ )