سوز اگر می داشت چون پروانه رقصان می شدش

می گذشت از هستی و بی باک و بی پروا و دل

یکنفس در نیستی از داغ هجران می شدش

ساغرش می ساخت از راز سبو گلگون می

سرور خیل پریشان حال مستان می شدش

یک نظر از گوشه ابروی دلبر را که دید

می گرفت آتش همی بیمار و حیران می شدش

می رمید از سینه و آواره در ویرانه ها

تا زعشق و مستیش هم بر لبان جان می شدش

گر خبر می آمد از لبخند دلدارش دمی

این خبر چون مرحمی بر زخم درمان می شدش

آن دل ویران بی شیرازه عاشق بود اگر

(لاله سرخ ) چمن در هر بیابان می شدش

                               مژگان خسروی ( لاله سرخ )